به یاد محرم و صفر که آخرین روزهای آن را پشت سر می گذاریم

خنجر

خنجر شدم و به دست شمر افتادم / صد حیف که بد به چشم شعر افتادم

بازیچه دست دشمن دین گشتم / در کرببلا اسیر نفرین گشتم

من دست خودم نبود او از من خواست / او پرپر سرخ آن گلو از من خواست

من را به گلوی تشنه عشق گذاشت / بر ریشه ی سبز تا می عشق گذاشت

خون ریز نبودم آن گلو می داند / تاریخ مرا به نام شر می خواند

من باغ بهار آن گلو بوییدم / من لاله و زار آن گلو بوییدم

من خشک ترین گلوی عالم دیدم / از خشکی آن گلو حلاوت چیدم

دیدم که به زیر حنجرش جای لبیست  / در نازک سبز گوهرش جای لبیست

پرسیدم از او که ماجرا چیست / یک حرف بزن بگو لب کیست

گفتا که لبان مادر من زهراست /  آن لب که به زیر حنجر من پیداست

شرمنده شدم به حنجرش بوسه زدم / بر جای لبان مادرش بوسه زدم

می گفت ببر ولی نوازش کردم  / بر سر زدم و بر آن نیایش کردم

دستان لعین شمر از من می خواست / پر پر شدن فضای گلشن می خواست

گفتم که نمیبرم تو اسرار مکن  /  این حرف ستمگرانه تکرار مکن

این بوسگه مادر او حضرت زهراست / جای لب مادرش چه زیباست

ای دست گلو نمی برم من / جای لب او نمی برم من

این بوسگه حضرت زهراست / جای لب او نمی برم من

ای دست گلو نمی برم من /  اسرار مکن نمی برم من

گفتم که نمیبرم تو اسرار مکن / این حرف ستمگرانه تکرار مکن

دستش به قفا رفت و سر عشق برید / محشر شد و سر زپیکر عشق برید

حنجر نبریدم و دگر بار مپرس / از عاقبت کار من زار مپرس